รีวิวหนัง Kursk (2018) คูร์สหนีตายโคตรนรกรัสเซีย

รีวิวหนัง Kursk (2018) คูร์สหนีตายโคตรนรกรัสเซีย ในหน้าประวัติศาสตร์โลกสมัยใหม่ มีโศกนาฏกรรมไม่กี่ครั้งที่สั่นสะเทือนมโนธรรมของประชาคมโลกได้เท่ากับเหตุการณ์เรือดำน้ำนิวเคลียร์ K-141 “Kursk” ของรัสเซียอับปางลงสู่ก้นทะเลบาเรนตส์ในเดือนสิงหาคม ปี 2000 โศกนาฏกรรมครั้งนี้ไม่ได้เป็นเพียงอุบัติเหตุทางเทคนิค แต่เป็นภาพสะท้อนอันเจ็บปวดของความเสื่อมโทรมในยุคหลังสหภาพโซเวียต และที่สำคัญที่สุด คือการปะทะกันระหว่างคุณค่าของชีวิตมนุษย์กับ “ความภาคภูมิใจแห่งชาติ” (National Pride) ที่ถูกตีความอย่างบิดเบือนโดยระบบราชการทหาร

ภาพยนตร์เรื่อง Kursk (2018) ซึ่งกำกับโดย โธมัส วินเทอร์เบิร์ก (Thomas Vinterberg) ผู้กำกับชาวเดนมาร์กจากคลื่นลูกใหม่ Dogme 95 และเขียนบทโดย โรเบิร์ต โรแดท (Robert Rodat) (ผู้เขียนบท Saving Private Ryan) ได้พยายามจับแก่นแท้ของโศกนาฏกรรมนี้ โดยดัดแปลงจากหนังสือ “A Time to Die” ของ โรเบิร์ต มัวร์! บทวิเคราะห์นี้จะเจาะลึกองค์ประกอบสามส่วนหลักของภาพยนตร์ เพื่อประเมินว่าวินเทอร์เบิร์กประสบความสำเร็จในการถ่ายทอดความซับซ้อนของเหตุการณ์ครั้งนี้ในเชิงภาพยนตร์ได้ลึกซึ้งเพียงใด โดยหลีกเลี่ยงการสรุปเรื่องย่อ แต่จะมุ่งเน้นไปที่การวิเคราะห์เชิงโครงสร้างและสุนทรียศาสตร์

การวิเคราะห์ “เนื้อเรื่อง”: วาทกรรมแห่งการรอคอยและการปะทะกันของสามโลก

สิ่งที่ทำให้บทภาพยนตร์ของ “Kursk” แตกต่างจากภาพยนตร์แนว “หายนะ” (Disaster Film) โดยทั่วไป คือการที่ศัตรูที่แท้จริงของตัวละคร ไม่ใช่ธรรมชาติอันโหดร้าย (เช่น แรงดันน้ำ หรือการขาดออกซิเจน) แต่คือ “ระบบราชการ” (Bureaucracy) และ “เวลา” (Time) ที่กำลังหมดไปอย่างไม่ปรานี! โรเบิร์ต โรแดท สร้างโครงสร้างการเล่าเรื่องแบบสามแกน (Triangle Narrative Structure) ที่ดำเนินไปพร้อมกันอย่างตึงเครียด แม้ว่าจังหวะการเล่าเรื่อง (Pacing) ของภาพยนตร์จะถูกวิจารณ์ว่า “เนิบนาบ” (Slow-paced) แต่ในมุมมองเชิงวิเคราะห์ ความเนิบนาบนี้คือเครื่องมือสำคัญในการสร้างสภาวะ “การรอคอยอันน่าอึดอัด” (Agonizing Wait) ซึ่งเป็นหัวใจของโศกนาฏกรรมที่แท้จริง

แกนที่หนึ่ง: โลกใต้ผิวน้ำ (The Submarine – The Human Cost)

นี่คือโลกของเหล่าลูกเรือ 23 นาย ที่รอดชีวิตจากแรงระเบิดสองครั้งและไปรวมตัวกันในห้องที่ 9 (Ninth Compartment) โลกนี้ถูกนำเสนอด้วย “ความสงบอันผิดปกติ” (Eerie Calm) วินเทอร์เบิร์กและโรแดทหลีกเลี่ยงการสร้างภาพตัวละครที่ตื่นตระหนกแบบฮอลลีวูด แต่เลือกนำเสนอภาพของทหารมืออาชีพที่เผชิญหน้ากับความตายอย่างมีวินัย! เนื้อเรื่องในส่วนนี้ขับเคลื่อนด้วย “ศักดิ์ศรีภายใต้ความกดดัน” (Grace Under Pressure) นำโดย มิคาอิล (รับบทโดย มัทธีอัส โซนาร์ตส์) ตัวละครที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นศูนย์รวมจิตใจของลูกเรือ ฉากต่างๆ ไม่ได้เน้นการ “หนี” แต่เน้นการ “จัดการทรัพยากร” และการ “ปลอบประโลม” ซึ่งกันและกัน ธีมหลักในส่วนนี้คือ “ภราดรภาพ” (Brotherhood) ที่ถูกทดสอบในสภาวะสุดขั้ว ความตึงเครียดไม่ได้มาจากการต่อสู้กับภายนอก แต่มาจากการเฝ้ามองออกซิเจนที่ลดลง, อุณหภูมิที่ต่ำลง และการต่อสู้กับความสิ้นหวังภายในจิตใจ การตัดสินใจของตัวละคร เช่น การพยายามกู้ตลับออกซิเจน หรือการเขียนจดหมายลาตาย ล้วนเป็นภาพสะท้อนของการยอมรับชะตากรรมอย่างมีเกียรติ

แกนที่สอง: โลกบนผืนดิน (The Families – The Emotional Core)

หากโลกใต้ผิวน้ำคือความเงียบสงบอันน่าสะพรึง โลกบนผืนดินคือ “ความโกลาหลทางอารมณ์” (Emotional Chaos) นี่คือโลกของครอบครัว โดยมี ธานียา (รับบทโดย เลอา เซดูซ์) ภรรยาของมิคาอิล เป็นตัวแทน! เนื้อเรื่องในส่วนนี้ทำหน้าที่เป็น “มโนธรรม” (Conscience) ของภาพยนตร์ ธานียาและเหล่าภรรยาต้องต่อสู้กับศัตรูที่จับต้องไม่ได้ นั่นคือ “การปิดบังข้อมูล” (Stonewalling) และ “พิธีรีตอง” (Red Tape) ของกองทัพเรือ พวกเขาถูกกีดกันออกจากความจริง ถูกป้อนด้วยคำโกหก และถูกปฏิบัติราวกับเป็นภัยความมั่นคง ฉากที่ทรงพลังที่สุดในแกนนี้ คือฉากการประชุมที่เหล่าภรรยาปะทะคารมกับนายทหารระดับสูงโดยตรง มันแสดงให้เห็นการปะทะกันระหว่าง “ความเป็นมนุษย์” ที่เรียกร้องคำตอบ กับ “กลไกของรัฐ” ที่ให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์มากกว่าชีวิต! วินเทอร์เบิร์กใช้แกนนี้ในการวิพากษ์วิจารณ์วัฒนธรรมอำนาจนิยมที่ฝังรากลึกในกองทัพรัสเซีย ซึ่งเป็นมรดกตกทอดจากยุคโซเวียต ที่ซึ่งปัจเจกบุคคลเป็นเพียง “เบี้ย” (Pawns) ในเกมการเมืองที่ใหญ่กว่า

แกนที่สาม: โลกแห่งการเมือง (The Politics – The Bureaucratic Inertia)

นี่คือแกนที่กำหนดชะตากรรมของทุกคน นำเสนอผ่านตัวละครสองขั้ว: พลเรือจัตวา เดวิด รัสเซลล์ (รับบทโดย โคลิน เฟิร์ธ) ผู้บัญชาการกองเรืออังกฤษที่เสนอความช่วยเหลือ และ พลเรือเอก กรูซินสกี (รับบทโดย แม็กซ์ ฟอน ซีโดว) ตัวแทนของกลุ่มอำนาจเก่าในรัสเซีย! เนื้อเรื่องในส่วนนี้คือ “โศกนาฏกรรมทางการเมือง” (Political Tragedy) ที่แท้จริง ภาพยนตร์แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า เทคโนโลยีการกู้ภัย (เช่น เรือดำน้ำกู้ภัยขนาดเล็ก LR5 ของอังกฤษ) มีอยู่พร้อม แต่กลับถูกปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยเหตุผลของ “ความลับทางทหาร” และ “ความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี” (Inhumane Pridefulness)

โรแดทสร้างบทสนทนาที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดเชิงอุดมการณ์ เดวิด รัสเซลล์ คือตัวแทนของ “เหตุผลเชิงปฏิบัติ” (Pragmatism) ในขณะที่ กรูซินสกี คือตัวแทนของ “ความแข็งกร้าว” (Stubbornness) ของยุคสงครามเย็น บทวิจารณ์หลายสำนักชี้ว่าจังหวะของหนังที่ “เนิบนาบ” นั้น มาจากการที่ผู้ชมต้องทนดู “ความเฉื่อยชา” ของระบบราชการนี้ไปพร้อมๆ กับลูกเรือที่กำลังจะตาย มันคือความจงใจของผู้กำกับที่ต้องการให้ผู้ชมรู้สึก “คับข้องใจ” (Frustrated) และ “สิ้นหวัง” (Helpless) ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของเหตุการณ์! โดยสรุป “เนื้อเรื่อง” ของ Kursk ประสบความสำเร็จในการยกระดับจาก “หนังหายนะ” ไปสู่ “บทวิเคราะห์ทางสังคมและการเมือง” โดยใช้โครงสร้างสามแกนที่ขัดแย้งกัน เพื่อสะท้อนว่าโศกนาฏกรรมครั้งนี้ ไม่ใช่อุบัติเหตุที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ แต่เป็น “การฆาตกรรมโดยระบบ” (Systemic Murder) ที่เกิดจากความล้มเหลวในการจัดลำดับความสำคัญระหว่างศักดิ์ศรีของชาติกับชีวิตของพลเมือง

การวิเคราะห์ “ภาพ”: สุนทรียศาสตร์แห่งความดิบและการเล่นกับพื้นที่

งานด้านภาพใน “Kursk” ถือเป็นองค์ประกอบที่โดดเด่นและท้าทายขนบของภาพยนตร์ในแนวเดียวกันอย่างมาก โดยฝีมือของ แอนโธนี ด็อด แมนเทิล (Anthony Dod Mantle) ผู้กำกับภาพคู่บุญของ แดนนี บอยล์ (เจ้าของรางวัลออสการ์จาก Slumdog Millionaire) วินเทอร์เบิร์กและแมนเทิลเลือกใช้สุนทรียศาสตร์ที่ “ดิบ” (Raw) และ “สมจริง” (Gritty) มากกว่าความสวยงามตระการตาแบบภาพยนตร์ฮอลลีวูด

อัตราส่วนภาพ (Aspect Ratio) ที่ท้าทาย! เทคนิคที่ถูกพูดถึงมากที่สุด (และถกเถียงมากที่สุด) คือการ “เล่นกับอัตราส่วนภาพ” (Changing Aspect Ratio) ของวินเทอร์เบิร์ก! โดยปกติ ภาพยนตร์ที่ต้องการสร้างความอึดอัด (Claustrophobia) มักจะใช้อัตราส่วนภาพที่ “แคบ” ลง (เช่น 4:3 หรือ 1.33:1) เพื่อบีบอัดตัวละครในกรอบภาพ แต่ “Kursk” กลับทำในสิ่งที่ “สวนทาง” (Counterintuitive) กับความคาดหวัง! ภาพยนตร์เริ่มต้นในอัตราส่วนภาพมาตรฐาน (1.85:1) ในฉากบนบกที่เมืองวิดยาเยโว ซึ่งสะท้อนชีวิตปกติของเหล่าทหารเรือ แต่เมื่อเรือดำน้ำ “Kursk” ดำดิ่งลงสู่ใต้ทะเล และโดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังเกิดเหตุระเบิด อัตราส่วนภาพกลับ “ขยายกว้าง” ออกเป็นไวด์สกรีน (Anamorphic Widescreen 2.39:1)

การตัดสินใจนี้ถูกตีความได้หลายนัยยะ:

1. ความเวิ้งว้างอันเป็นคุก (The Vast Prison): แทนที่จะบีบอัดผู้ชมด้วยความแคบ วินเทอร์เบิร์กกลับใช้ความกว้างของเฟรมเพื่อเน้นย้ำถึง “ความเวิ้งว้างอันมืดมิด” ของก้นทะเลบาเรนตส์ มันคือคุกที่กว้างใหญ่จนไร้ทางหนี กรอบภาพที่กว้างแต่เต็มไปด้วยความมืดและพื้นที่ว่างเปล่า (Negative Space) สร้างความรู้สึกโดดเดี่ยวและสิ้นหวังในระดับ “อัตถิภาวนิยม” (Existential)

2. การแยกโลก (Separation of Worlds): การใช้อัตราส่วนภาพที่แตกต่างกันอย่างชัดเจนระหว่างโลกบนบก (1.85:1) และโลกใต้น้ำ (2.39:1) เป็นการขีดเส้นแบ่งสองจักรวาลออกจากกันอย่างเด็ดขาด สร้างความรู้สึกแปลกแยกให้กับผู้ชม

สุนทรียศาสตร์แบบ “สารคดี” (Documentary Aesthetic)

แอนโธนี ด็อด แมนเทิล ขึ้นชื่อเรื่องการใช้กล้องแฮนด์เฮลด์ (Handheld) และการถ่ายทำในสภาพแสงจริง (Available Light) ใน “Kursk” เขานำเทคนิคนี้มาใช้อย่างเต็มที่ โดยเฉพาะในฉากใต้น้ำ

• การใช้เกรน (Grain) และ ASA สูง: แมนเทิลใช้การตั้งค่า ASA (ความไวแสง) ที่สูงถึง 44,000 เพื่อถ่ายทำในฉากเรือดำน้ำที่มืดสนิท ผลลัพธ์คือภาพที่ “หยาบ” (Grainy) และ “มีสัญญาณรบกวน” (Noisy) อย่างชัดเจน นี่คือการจงใจหลีกเลี่ยงภาพที่ “สะอาด” (Clean) แบบดิจิทัล เพื่อให้ได้อารมณ์ดิบเหมือนฟิล์มสารคดีที่ถูกถ่ายในสภาวะจำกัด

• การจัดแสง (Lighting): แสงสว่างในเรือมาจากแหล่งกำเนิดจริง (Practical Lights) เช่น ไฟฉุกเฉินสีเหลืองส้ม, ไฟฉายของลูกเรือ, และแสงเรืองรองจากเปลวไฟ สิ่งนี้สร้างคอนทราสต์ที่รุนแรงระหว่างความมืดมิดและความสว่างวาบ ทำให้ภาพมีความตึงเครียดและสมจริงอย่างที่สุด

การเคลื่อนกล้อง (Camera Movement)! กล้องของแมนเทิลเคลื่อนไหวอย่าง “เป็นอิสระ” (Free and Easy) และ “ใกล้ชิด” (Intimate) กับตัวละคร ราวกับว่ากล้องเป็นหนึ่งในลูกเรือที่ติดอยู่ในนั้น มันสั่นไหวไปตามแรงระเบิด ลอยเคว้งคว้างในฉากที่น้ำท่วม และซอกแซกไปตามใบหน้าอันเหนื่อยล้าของลูกเรือ เทคนิคนี้ช่วยลดทอนความเป็น “ภาพยนตร์” (Cinematic) และเพิ่มความเป็น “พยานผู้เห็นเหตุการณ์” (Witness)! ในทางตรงกันข้าม ฉากการเมืองบนบกจะถูกถ่ายทำด้วยมุมกล้องที่ “นิ่ง” (Static) และ “เป็นทางการ” (Formal) มากกว่า สะท้อนถึงความแข็งทื่อและไร้ชีวิตชีวาของระบบราชการ! โดยสรุป งานภาพของ “Kursk” คือการปฏิเสธความตื่นเต้นเร้าใจแบบผิวเผิน และเลือกใช้สุนทรียศาสตร์ที่ดิบ, สมจริง และท้าทาย เพื่อบังคับให้ผู้ชม “สัมผัส” (Experience) ถึงความหนาวเหน็บ, ความอึดอัด และความสิ้นหวัง มากกว่าที่จะเพียงแค่ “รับชม” (Watch)

การวิเคราะห์ “การแสดง”: การปะทะกันของความนิ่งสงบและความเกรี้ยวกราด

“Kursk” เป็นภาพยนตร์ที่ขับเคลื่อนด้วยการแสดง (Performance-driven Film) มากกว่าการขับเคลื่อนด้วยพล็อตเรื่อง (Plot-driven) วินเทอร์เบิร์กคัดเลือกนักแสดงระดับนานาชาติที่ยอดเยี่ยม โดยเฉพาะการให้นักแสดงยุโรป (เบลเยียม, ฝรั่งเศส, เยอรมัน, สวีเดน) มารับบทเป็นคนรัสเซีย และพูดภาษาอังกฤษ (ซึ่งเป็นจุดที่ถูกวิจารณ์ แต่ก็ช่วยให้เข้าถึงผู้ชมในวงกว้าง) การแสดงในเรื่องนี้แบ่งออกเป็นสามขั้วตามโครงสร้างของเนื้อเรื่อง

มัทธีอัส โซนาร์ตส์ (Matthias Schoenaerts) ในบท มิคาอิล: “ความนิ่งสยบความกลัว”

โซนาร์ตส์ คือสมอเรือของภาพยนตร์ เขาแบกรับน้ำหนักของฉากใต้น้ำทั้งหมด การแสดงของเขาคือ “การแสดงออกผ่านความน้อย” (Minimalist Performance) มิคาอิลไม่ใช่ฮีโร่ที่เก่งกาจ แต่เป็นผู้นำที่ “อดทน” (Enduring) และ “เก็บงำ” (Contained)

โซนาร์ตส์ใช้ “สายตา” และ “ภาษากาย” ในการสื่อสารมากกว่าบทพูด เขาถ่ายทอดความกลัว, ความเหนื่อยล้า และความรับผิดชอบอันหนักอึ้ง ผ่านแววตาที่แน่วแน่แต่แฝงความเจ็บปวด, การเคลื่อนไหวที่เชื่องช้าแต่เด็ดขาด และการเปล่งเสียงสั่งการที่แผ่วเบาแต่ทรงพลัง การแสดงของเขาคือตัวแทนของ “ศักดิ์ศรีของทหาร” ที่ต้องรักษาขวัญกำลังใจของลูกน้อง แม้ว่าตนเองจะแตกสลายอยู่ภายในก็ตาม เขาคือ “ความสงบ” (Stoicism) ที่น่าเคารพท่ามกลางความโกลาหล

เลอา เซดูซ์ (Léa Seydoux) ในบท ธานียา: “ไฟแห่งการต่อต้าน”

หากโซนาร์ตส์คือความนิ่งสงบ เลอา เซดูซ์ คือ “พายุอารมณ์” (Emotional Firestorm) ธานียาคือตัวแทนของครอบครัวที่ปฏิเสธจะยอมรับคำโกหก เซดูซ์มอบการแสดงที่เปี่ยมไปด้วย “ความเกรี้ยวกราด” (Rage) และ “ความเปราะบาง” (Vulnerability)

เธอโดดเด่นในฐานะพลังขับเคลื่อนของเรื่องราวบนบก ฉากที่เธอท้าทายอำนาจของนายพลในที่ประชุม (ซึ่งอิงจากเหตุการณ์จริง) คือการระเบิดอารมณ์ที่ทรงพลังที่สุดในเรื่อง เซดูซ์ถ่ายทอดความเจ็บปวดของการไม่รู้ (The Pain of Not Knowing) ได้อย่างยอดเยี่ยม เธอคือเสียงของ “ประชาชน” ที่กล้าลุกขึ้นตั้งคำถามต่อ “รัฐ” การแสดงของเธอคือหัวใจที่สูบฉีดเลือดทางอารมณ์ให้กับภาพยนตร์ที่เย็นชาและมืดมนเรื่องนี้

โคลิน เฟิร์ธ (Colin Firth) และ แม็กซ์ ฟอน ซีโดว (Max von Sydow): “การปะทะกันของอุดมการณ์”

สองนักแสดงอาวุโสรับหน้าที่ในแกนการเมือง และทั้งคู่คืองาน “คลาสสิก” ของการแสดง

• โคลิน เฟิร์ธ (เดวิด รัสเซลล์): เฟิร์ธใช้ “ความสุภาพแบบอังกฤษ” (British Understatement) ที่เป็นเครื่องหมายการค้าของเขาได้อย่างมีประสิทธิภาพ เขารับบทเป็นเสียงแห่ง “เหตุผล” และ “มนุษยธรรม” ที่ต้องต่อสู้กับกำแพงแห่งความไร้เหตุผล การแสดงของเขาเต็มไปด้วยความคับข้องใจที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ท่าทีที่เป็นมืออาชีพ

• แม็กซ์ ฟอน ซีโดว (พลเรือเอก กรูซินสกี): ในบทบาทท้ายๆ ของชีวิตนักแสดงผู้ยิ่งใหญ่ ฟอน ซีโดว คือร่างทรงของ “ระบบราชการยุคเก่า” (The Old Guard) ที่ตายตัว เขาคือ “ความแข็งกระด้าง” (Rigidity) และ “ความเย็นชา” (Coldness) ที่น่าสะพรึงกลัว การแสดงของเขาไม่ใช่การเป็น “ตัวร้าย” (Villain) แต่เป็นการเป็น “สัญลักษณ์” (Symbol) ของอุดมการณ์ที่ให้ค่า “ความลับของชาติ” สูงกว่าชีวิตมนุษย์ 118 ชีวิต

โดยสรุป การแสดงใน “Kursk” คือการผสมผสานที่ลงตัวระหว่างความนิ่งสงบภายในเรือดำน้ำ, ความเกรี้ยวกราดทางอารมณ์บนผืนดิน และความเย็นชาทางการเมืองในห้องประชุม ซึ่งนักแสดงทุกคนสามารถถ่ายทอดบทบาทของตนในฐานะ “ฟันเฟือง” ของโศกนาฏกรรมที่ใหญ่กว่าตัวพวกเขาเองได้อย่างน่าเชื่อถือ

บทสรุป: อนุสรณ์สถานแห่งความคับข้องใจ

Kursk (2018) ของ โธมัส วินเทอร์เบิร์ก ไม่ใช่ภาพยนตร์ที่มอบ “ความบันเทิง” (Entertainment) หรือ “ความตื่นเต้น” (Thriller) ในแบบที่เราคุ้นเคยจากภาพยนตร์ฮอลลีวูด แต่มันคือ “บทวิจารณ์” (Critique) อันเจ็บปวด และ “บทกวีไว้อาลัย” (Elegy) ที่มืดมนและหนักอึ้ง

ความสำเร็จของภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ได้อยู่ที่การสร้างฉากแอ็คชั่นใต้น้ำ แต่อยู่ที่การถ่ายทอด “ความจริงอันน่าอึดอัด” ของเหตุการณ์ นั่นคือความล้มเหลวของมนุษยธรรมที่เกิดจากความหยิ่งทะนงของระบบราชการ

• เนื้อเรื่อง ได้สร้างโครงสร้างสามแกนที่ทรงพลัง เพื่อวิพากษ์วิจารณ์การปะทะกันระหว่างปัจเจกบุคคลกับรัฐ

• งานภาพ ได้ใช้สุนทรียศาสตร์แบบสารคดีที่ดิบและท้าทาย เพื่อสร้างประสบการณ์ร่วมที่สมจริงและอึดอัด

• การแสดง ได้ถ่ายทอดอารมณ์ที่ซับซ้อน ตั้งแต่ความสงบนิ่งจนถึงความเกรี้ยวกราด ได้อย่างลึกซึ้ง

แม้ว่าจังหวะการเล่าเรื่องที่เนิบนาบอาจทำให้ผู้ชมบางส่วนรู้สึกว่า “ไม่น่าสนใจ” เท่าที่ควร แต่หากพิจารณาในฐานะ “อนุสรณ์สถาน” (Memorial) ที่สร้างขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้เสียชีวิต และเพื่อเป็น “คำเตือน” (Warning) ถึงอันตรายของอำนาจรัฐที่ปราศจากการตรวจสอบ “Kursk” ก็คือผลงานภาพยนตร์ที่ทรงพลัง, กล้าหาญ และบรรลุเป้าหมายในเชิงศิลปะอย่างน่าชื่นชม รับชมหนัง Kursk (2018) คูร์สหนีตายโคตรนรกรัสเซียได้ที่ movie24hd