รีวิวหนัง Zombie Fight Club (2014) เชื้อไวรัส ซัดสยองโลก

รีวิวหนัง Zombie Fight Club (2014) เชื้อไวรัส ซัดสยองโลก ในภูมิทัศน์อันกว้างใหญ่ของ “ภาพยนตร์ซอมบี้” (Zombie Cinema) ซึ่งเป็นประเภทย่อย (Subgenre) ที่ถูก “ชำแหละ” มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน… เราได้เห็นซอมบี้ในฐานะ “อุปมานิทัศน์” (Metaphor) ของ “ลัทธิบริโภคนิยม” (Consumerism) ในงานของ จอร์จ เอ. โรเมโร (George Romero) … เราได้เห็นมันในฐานะ “ดราม่า” ของ “การสูญเสีย” (Loss) ใน The Walking Dead … และเราได้เห็นมันในฐานะ “ภัยพิบัติ” (Cataclysm) ที่รวดเร็วใน Train to Busan! แต่ “Zombie Fight Club” (2014) ผลงานการกำกับของ โจ เชียน (Joe Chien) จากไต้หวัน… ไม่ใช่สิ่งเหล่านั้นเลย! นี่คือภาพยนตร์ที่ “ปฏิเสธ” (Refuse) ที่จะมี “แก่นเรื่อง” (Thesis)! มัน “ปฏิเสธ” ที่จะมี “ตรรกะ” (Logic)! และมัน “ปฏิเสธ” ที่จะมี “ความเชื่อมโยง” (Coherence)! นี่ไม่ใช่ “ภาพยนตร์” แต่มันคือ “การระเบิด” (Explosion) ของ “แนวคิด” (Concepts) ที่ไม่ปะติดปะต่อกัน ถูกยัดเยียดเข้ามาในความยาว 90 นาที มันคือ “ความล้มเหลว” (Failure) ที่ “ยิ่งใหญ่” (Spectacular) และ “น่าหลงใหล” (Fascinating) ที่สุดเรื่องหนึ่ง

การวิเคราะห์ “Zombie Fight Club” จึงไม่ใช่การ “วิจารณ์” (Critique) แต่มันคือการ “วินิจฉัย” (Diagnose) ว่าเหตุใด “ความทะเยอทะยาน” ที่จะสร้าง “สุดยอดหนังซอมบี้” จึงจบลงด้วย “ความว่างเปล่า” (Emptiness) ที่ดังสนั่นหวั่นไหว! บทวิเคราะห์นี้ จะทำการ “ชันสูตร” ซากปรักหักพังอันงดงามนี้ ผ่าน 3 องค์ประกอบที่ล่มสลาย: โครงสร้างการเล่าเรื่องที่ถูก “ฉีก” เป็นสองท่อน, สุนทรียศาสตร์ทางภาพที่ “บูชา” ความรุนแรงจนไร้ความหมาย และ องค์ประกอบการแสดงที่ถูก “สังเวย” ให้กับความโกลาหล

การเล่าเรื่อง (The Narrative): สุญญากาศแห่งตรรกะ (The Narrative Vacuum)

ความผิดพลาดที่ “ร้ายแรง” และ “ไม่สามารถให้อภัยได้” (Unforgivable) ที่สุดของ “Zombie Fight Club” คือการที่มัน “ไม่มี” “การเล่าเรื่อง” (Narrative)! มันไม่ได้มี “เรื่องเล่าที่ไม่ดี” (A Bad Narrative) … มัน “ไม่มี” เลย

ภาพยนตร์สองเรื่อง ที่ถูกเย็บติดกันอย่างหยาบๆ (The Two-Film Disaster)

“Zombie Fight Club” คือ “อสุรกายของแฟรงเกนสไตน์” (Frankenstein’s Monster) ที่แท้จริง มันคือ “ภาพยนตร์สองเรื่อง” ที่ “แตกต่าง” กันโดยสิ้นเชิง ถูกนำมา “เย็บ” (Stitch) ติดกัน โดยปราศจาก “เส้นด้าย” (Thread) ที่เชื่อมโยง

• ภาพยนตร์เรื่องที่ 1: “The Siege” (องก์ที่ 1)
  • องก์แรกของหนัง คือ “หนังซอมบี้ปิดล้อม” (Zombie Siege Film) ที่เราคุ้นเคย
  • มันคือการ “ลอกเลียน” (Imitation) สูตรสำเร็จของ [Rec] (2007) หรือ The Raid (2011) (แต่แทนที่ด้วยซอมบี้)
  • เราอยู่ใน “ตึกอพาร์ตเมนต์” แห่งหนึ่งในไทเป ตำรวจ, แก๊งสเตอร์ (นำโดย แอนดี้ ออน), และพลเรือนผู้โชคร้าย… ถูก “ขัง” (Trapped) อยู่ภายในท่ามกลางการระบาดของไวรัส
  • หนังใช้เวลา 30-40 นาที ในการ “สร้าง” (Establish) ตัวละครเหล่านี้, “สร้าง” กฎ, และ “สร้าง” สถานที่…
  • …เพียงเพื่อ “โยน” (Abandon) มันทิ้งทั้งหมด
• ภาพยนตร์เรื่องที่ 2: “The Fight Club” (องก์ที่ 2 และ 3)
  • ทันใดนั้น… ภาพยนตร์ก็ “ตัด” (Hard Cut) ไปสู่ “1 ปีต่อมา”
  • “ตึก” (The Tower) ที่เราเพิ่งใช้เวลา 40 นาทีกับมัน… “หายไป” (Gone)
  • “ตัวละคร” ส่วนใหญ่ที่เราเพิ่งรู้จัก… “หายไป” (Gone)
  • “โครงเรื่อง” (The Plot) เกี่ยวกับการเอาชีวิตรอดในตึก… “หายไป” (Gone)
  • หนัง “รีเซ็ต” (Reset) ตัวเอง กลายเป็น “หนังโลกล่มสลาย” (Post-Apocalyptic Film) ที่ลอกเลียน Mad Max หรือ Doomsday
  • “โลก” กลายเป็น “สังเวียน” (Arena) ที่ถูกควบคุมโดย “ผู้นำ” (Warlord) สุดวิปริต ที่จับ “ซอมบี้” และ “มนุษย์” มา “ต่อสู้” กันเพื่อความบันเทิง (ตามชื่อเรื่อง)

“การเล่าเรื่อง” จึง “ตาย” ตั้งแต่นาทีที่ 40! มันไม่ใช่ “การพัฒนา” (Evolution) ของเรื่องราว มันคือ “การยอมแพ้” (Capitulation)! มันคือการที่ผู้เขียนบท (หรือผู้กำกับ) “เบื่อ” (Bored) หนังเรื่องแรกที่ตัวเองกำลังสร้าง และตัดสินใจ “สร้าง” หนังเรื่องใหม่ที่ “เท่กว่า” (Cooler) ขึ้นมาทับ

ความว่างเปล่า ของ “ตัวละคร” และ “แก่นเรื่อง” (The Void of Character and Theme)

เพราะ “โครงสร้าง” มัน “แตก” (Broken) … “ทุกสิ่ง” ที่อยู่บนโครงสร้างนั้น จึง “พัง” ตามไปด้วย

• ตัวละคร (Characters): “แอนดี้ ออน” (Andy On) คือ “ตัวเอก” (Protagonist) ของเรา… แต่เขา “เป็น” อะไร?
  • ใน “หนังเรื่องแรก” เขาคือ “อาชญากร” ที่มี “หัวใจ” (A Criminal with a Heart) (ซึ่งเป็น cliché)
  • ใน “หนังเรื่องที่สอง” เขาคือ “นักสู้” (A Gladiator) ผู้เงียบขรึม ที่ถูกจับไปต่อสู้
  • เขา “ไม่” มี “การเดินทาง” (Arc) เขา “ไม่” มี “การเรียนรู้” (Growth)
  • เขาคือ “Action Figure” ที่ถูก “ย้าย” (Moved) จาก “ฉาก” (Set) หนึ่ง ไปยังอีก “ฉาก” หนึ่ง โดย “มือ” ของผู้กำกับ
• แก่นเรื่อง (Theme): ภาพยนตร์เรื่องนี้ “พยายาม” จะพูดถึง “อะไร”?
  • “การเอาชีวิตรอด” (Survival)? ไม่… การรอดชีวิตในเรื่องนี้ “ไร้เหตุผล” (Random)
  • “มนุษยชาติ” (Humanity)? ไม่… “ตัวละคร” ทุกตัว “แบน” (Flat) ยิ่งกว่ากระดาษ
  • “การวิพากษ์” (Critique)? ไม่… หนังไม่ได้ “วิพากษ์” ความรุนแรง มัน “บูชา” (Worship) มัน

“การเล่าเรื่อง” ของ “Zombie Fight Club” คือ “หลุมดำ” (Black Hole) มัน “ไร้” ซึ่ง “เหตุและผล” (Causality) และ “ไร้” ซึ่ง “แก่นสาร” (Substance) โดยสิ้นเชิง

สุนทรียศาสตร์ทางภาพ (The Visuals)! : ความโกลาหลที่ “ไร้” การควบคุม (Uncontrolled Chaos)

หาก “การเล่าเรื่อง” คือ “ความล้มเหลว”… บางที “ภาพ” (Visuals) อาจจะเป็น “ผู้กอบกู้” (The Savior)?! น่าเศร้า ที่ “ม่! “Zombie Fight Club” คือตัวอย่างที่สมบูรณ์แบบของ “สุนทรียศาสตร์แห่งความล้นเกิน” (Aesthetics of Excess) ที่ “ทำลาย” ตัวเอง

เลือด (Gore) ในฐานะ “วอลเปเปอร์” (Wallpaper)

ภาพยนตร์เรื่องนี้ “ชุ่มโชก” (Drenched) ไปด้วย “เลือด” และ “ความรุนแรง” (Gore)! มันคือ “ความตั้งใจ” (Intentional) ที่จะ “ผลัก” (Push) ขอบเขตของ “รสนิยม” (Taste)! เราเห็น “การฉีกกระชาก”, “การควักไส้”, “การระเบิด” ของร่างกาย… ใน “ทุกๆ 5 นาที! แต่ปัญหาของ “ความล้นเกิน” (Excess) คือ… มัน “ทำให้ชาชิน” (Numbing)

• ในภาพยนตร์อย่าง The Night Comes for Us (ซึ่งเราเคยวิเคราะห์ไปแล้ว) “ความรุนแรง” ถูกใช้เป็น “เครื่องหมายวรรคตอน” (Punctuation) มัน “เจ็บปวด” (Painful)
• ใน “Zombie Fight Club” … “ความรุนแรง” คือ “วอลเปเปอร์” (Wallpaper) มันคือ “พื้นหลัง” (Background Noise)

หลังจาก “หัว” ระเบิดเป็นครั้งที่ 10… “หัว” ที่ระเบิดครั้งที่ 11 ก็ “ไม่” มี “ความหมาย” (Impact) อีกต่อไป! ความสยองขวัญ (Horror) ได้ “สูญเสีย” (Lose) “พลัง” (Power) ของมันไป เพราะมันถูก “ใช้” (Utilize) อย่าง “ฟุ่มเฟือย” (Excessively) จน “ไร้ค่า” (Worthless)

ความมืด ปะทะ “ความฉูดฉาด” (The Tonal Clash)

เช่นเดียวกับ “การเล่าเรื่อง” … “งานภาพ” (Cinematography) ของหนังเรื่องนี้ก็ “แตก” เป็น “สองซีก”

• องก์ที่ 1 (ในตึก): “มืด” (Dark), “สั่น” (Shaky Cam), และ “อึดอัด” (Claustrophobic)
  • มันพยายาม “เลียนแบบ” (Mimic) ความ “ดิบ” (Gritty) ของหนังสยองขวัญสมัยใหม่
  • แต่ “การตัดต่อ” (Editing) ที่ “รวดเร็ว” (Hyper-Active) และ “สับสน” (Confusing) ทำให้เรา “ไม่” สามารถ “มองเห็น” (See) อะไรได้เลย มัน “ซ่อน” (Hide) “ฉากแอ็กชัน” (Action) มากกว่าที่จะ “โชว์” (Showcase) มัน
• องก์ที่ 2 (ใน Fight Club): “สว่าง” (Bright), “ฉูดฉาด” (Colorful), และ “วิปริต” (Perverse)
  • โลก “โลกล่มสลาย” ของ โจ เชียน ไม่ได้ “หยาบกร้าน” (Gritty) แบบ Mad Max
  • มัน “สะอาด” (Clean) และ “มันเงา” (Glossy) แบบ “มิวสิควิดีโอ” (Music Video)
  • มันเต็มไปด้วย “แสงนีออน” (Neon Lights) และ “การออกแบบ” (Production Design) ที่ “พยายาม” จะ “เท่” (Trying to be “Cool”) จนดูลักลั่นย้อนแย้ง

“งานภาพ” จึง “ไม่” มี “เอกภาพ” (Cohesion) มันคือ “สงคราม” (War) ระหว่าง “สองสไตล์” ที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

การแสวงหาประโยชน์ ในฐานะ “สไตล์” (Exploitation as Style)

องค์ประกอบทางภาพที่ “น่ารังเกียจ” (Offensive) ที่สุด คือ “การปฏิบัติต่อตัวละครหญิง”! “Zombie Fight Club” ไม่ใช่แค่ “มี” “ฉากโป๊เปลือย” (Nudity) … แต่มัน “แสวงหาประโยชน์” (Exploit) จากมัน! “ซอมบี้” ในเรื่องนี้ (โดยเฉพาะซอมบี้เพศหญิง) มักจะ “เปลือยอก” (Topless) โดย “ไร้เหตุผล” (No Reason)! ตัวละครหญิง (ที่เป็นมนุษย์) ก็มักจะถูกจับ, ถูกทรมาน, หรือถูกนำเสนอใน “มุมกล้อง” (Camera Angles) ที่ “จ้องมอง” (Leering) ร่างกายของพวกเธอ! มันคือ “การถอยหลัง” (Regression) กลับไปสู่ยุค “หนังเกรด B” (Exploitation Films) ในยุค 70s! แต่มัน “ไม่” มี “เสน่ห์” (Charm) หรือ “ความตระหนักรู้” (Self-Awareness) แบบหนังเหล่านั้น! มันเป็นเพียง “ความพยายาม” ที่ “ตื้นเขิน” (Shallow) ที่จะ “ช็อก” (Shock) ผู้ชม โดยปราศจาก “ศิลปะ” (Artistry) หรือ “ประเด็น” (Point)

องค์ประกอบการแสดง (The Performances): หุ่นเชิดในพายุเฮอริเคน

นี่คือ “โศกนาฏกรรม” (Tragedy) ที่แท้จริงของภาพยนตร์เรื่องนี้! การมี “นักแสดง” ที่ “มีความสามารถ” (Talented Performers) แต่กลับต้องมา “ติด” (Trapped) อยู่ใน “สุญญากาศ” (Vacuum) ของ “บทภาพยนตร์” ที่ “ตาย” แล้ว

แอนดี้ ออน (Andy On) ในบท “แอนดี้”

แอนดี้ ออน คือ “นักแสดงแอ็กชัน” (Action Star) ที่ “มีความสามารถ” (Legitimate) เขามี “เสน่ห์” (Charisma) และ “ทักษะ” (Skills) ที่พิสูจน์แล้วในภาพยนตร์ฮ่องกงหลายเรื่อง! ใน “Zombie Fight Club” … เขา “สูญเปล่า” (Wasted)

• การแสดงที่ “ถูกลบ” (Erased Performance): บทภาพยนตร์ “ไม่” มอบ “อะไร” (Anything) ให้เขา “เล่น” (Act) เลย
• “ตัวละคร” ของเขา “ไม่” มี “บุคลิก” (Personality) … “ไม่” มี “อารมณ์ขัน” (Humor) … “ไม่” มี “ความกลัว” (Fear) … “ไม่” มี “ความโกรธ” (Anger)
• เขาคือ “ใบหน้า” (A Face) ที่ “ขมวดคิ้ว” (Frowning) และ “ร่างกาย” (A Body) ที่ “เคลื่อนไหว” (Moving)! การแสดง ของเขาจึงถูก “ลดทอน” (Reduced) ลงเหลือเพียง “การปรากฏตัว” (Presence) เท่านั้น! แม้แต่ “ทักษะ” การต่อสู้ของเขา ก็ยังถูก “บดบัง” (Obscured) ด้วย “การตัดต่อ” (Editing) ที่สับสนวุ่นวาย! เราไม่ได้ ชื่นชม (Appreciate) การต่อสู้ของเขา เพราะเรา “มองไม่เห็น” (Can’t See) มัน

นักแสดงสมทบ ในฐานะ “เครื่องมือ” (The Supporting Cast as Props)

นักแสดงคนอื่นๆ (เช่น เจสสิก้า แคมเบนซี, ไมเคิล หว่อง, หรือ เทเรนซ์ หยิน) ตกอยู่ใน “ชะตากรรม” (Fate) ที่ “เลวร้าย” (Worse) ยิ่งกว่า! พวกเขา “ไม่” ใช่ “ตัวละคร” (Characters)! พวกเขาคือ “เครื่องมือ” (Props) ที่ถูกใช้เพื่อ “ขับเคลื่อน” (Move) “เหตุการณ์” (Events) ที่ไร้ตรรกะ

• “ตัวร้าย” (The Villain): ใน “ครึ่งหลัง” ของหนัง คือ “การ์ตูน” (Cartoon) ที่สมบูรณ์แบบ มันคือ “การแสดงที่ล้น” (Over-the-Top) ที่สุดเท่าที่จะจินตนาการได้ แต่มัน “ไม่” สนุก (Fun) มันแค่ “น่ารำคาญ” (Annoying) เพราะมัน “ดัง” (Loud) และ “ไร้” ซึ่ง “เหตุผล” (Motivation)
• “ตัวละครหญิง” (The Female Characters): พวกเธอมี “บทบาท” (Role) เพียง “สอง” อย่าง:
  1. เป็น “เหยื่อ” (To be victimized)
  2. เป็น “รางวัล” (To be rescued)

     นักแสดงหญิงในเรื่องนี้ “ไม่” ได้รับ “โอกาส” (Opportunity) ที่จะ “แสดง” (Act) เลย พวกเธอแค่ “กรีดร้อง” (Scream) และ “ถูกกระทำ” (Be objectified)

บทสรุป: อนุสาวรีย์แห่ง “ความว่างเปล่า”

“Zombie Fight Club” (2014) ไม่ใช่ “ภาพยนตร์” ที่ “ไม่ดี” (A Bad Movie)! มันคือ “ภาพยนตร์” ที่ “ไม่มีอยู่จริง” (A Non-Movie)! มันคือ “เปลือก” (Shell) ที่ “สวยงาม” (ในแบบที่วิปริต) แต่ “ข้างใน” (Inside) นั้น “กลวงโบ๋” (Hollow)! มันคือ “การทดลอง” (Experiment) ที่ “ล้มเหลว” (Failed) ใน “ทุก” (Every) ระดับของ “ภาษาภาพยนตร์” (Cinematic Language)

1. การเล่าเรื่อง (Narrative): “แตกสลาย” (Broken) และ “ไม่ปะติดปะต่อ” (Incoherent)
2. งานภาพ (Visuals): “ล้นเกิน” (Excessive) จน “ไร้พลัง” (Impotent) และ “แสวงหาประโยชน์” (Exploitative)
3. การแสดง (Performances): “ถูกละเลย” (Ignored) และ “สูญเปล่า” (Wasted)

มันคือ “อนุสาวรีย์” (Monument) แห่ง “ความไร้แก่นสาร” (Substance-less) มันคือ “ภาพยนตร์” ที่ “มี” (Has) “ทุกอย่าง” (Everything) (ซอมบี้, กังฟู, เลือด, ปืน) … แต่กลับ “ไม่” (Has) “มี” (Nothing) “อะไร” (Anything) เลย รับชมหนัง Zombie Fight Club (2014) เชื้อไวรัส ซัดสยองโลก ได้ที่ movie24hd