รีวิวหนังคนรักมิวสิคัล

ยินดีต้อนรับสู่โลกที่ “คำพูดธรรมดาไม่เพียงพอ จนต้องระเบิดออกมาเป็นทำนอง”  สำหรับคนรักมิวสิคัล (Musical) เราไม่ได้ดูหนังเพื่อความบันเทิงเท่านั้น movie24hd  แต่เราดูเพื่อเสพ “ศาสตร์และศิลป์” ของการผสานดนตรี การเต้น และการเล่าเรื่องเข้าด้วยกัน นี่คือรีวิวเจาะลึก 20 หนังมิวสิคัลที่คุณต้องดู (หรือดูซ้ำ) โดยเราจะไม่เสียเวลากับเรื่องย่อ แต่จะคุยกันแบบ “คนคอเดียวกัน” ถึงความสุดยอดของโปรดักชั่น การตีความ และพลังของนักแสดงครับ

La La Land (2016) – Damien Chazelle

• การเล่าเรื่อง: หนังเรื่องนี้คือจดหมายรักถึงฮอลลีวูดและแจ๊ส การเล่าเรื่องใช้โครงสร้างแบบ “ฤดูกาล” (Seasons) เพื่อสะท้อนวัฏจักรของความรักและความฝัน บทหนังกล้าหาญมากที่เลือก “ความจริง” มากกว่า “ตอนจบแบบนิทาน” เพลงไม่ได้ถูกยัดเข้ามา แต่เพลงคือบทสนทนาที่ตัวละครใช้สื่อสารความในใจที่พูดออกมาไม่ได้

• งานภาพ: วิชวลคือที่สุด! การใช้สีแม่สี (Technicolor) แบบหนังยุค 50s ตัดกับความโมเดิร์นของ L.A. ฉาก Long Take บนทางด่วนตอนเปิดเรื่อง และฉากเต้นรำบนเขาตอนช่วง Magic Hour คือความมหัศจรรย์ที่ต้องกราบคนจัดแสงและคนคุมคิวกล้อง

• การแสดง: เคมีของ Emma Stone และ Ryan Gosling คือเวทมนตร์ ทั้งคู่ไม่ใช่นักร้องเสียงทรงพลังที่สุด แต่ “อินเนอร์” ของพวกเขาทำให้เพลงดูจริงใจ เอ็มม่าถ่ายทอดความเปราะบางของนักล่าฝันได้จนเราน้ำตาซึม ส่วนไรอันใช้สายตาเล่าเรื่องความหลงใหลในดนตรีแจ๊สได้เท่ระเบิด

Chicago (2002) 

• การเล่าเรื่อง: อัจฉริยะด้านการตัดต่อและการเล่าเรื่อง หนังแก้โจทย์ “อยู่ดีๆ ก็ลุกขึ้นมาร้องเพลง” ได้ฉลาดที่สุดในโลก โดยให้ฉากเพลงทั้งหมดเกิดขึ้นใน “จินตนาการ” ของตัวเอก (Roxie Hart) การตัดสลับระหว่างโลกความจริงที่ดิบเถื่อนกับโลกในหัวที่เป็นโชว์สุดอลังการ คือชั้นเชิงที่หาตัวจับยาก

• งานภาพ: สไตล์ Vaudeville และ Burlesque ที่เซ็กซี่ ดุดัน และอันตราย การจัดแสงเงาเน้นความมืดและความวาววับของเลื่อม สะท้อนความลวงโลกของวงการบันเทิงและศาลยุติธรรม

• การแสดง: Catherine Zeta-Jones ในบท Velma Kelly คือ “ตัวแม่” ทุกท่วงท่าการเต้นคือความสมบูรณ์แบบ Renée Zellweger เล่นบทแอ๊บแบ๊วที่แฝงความร้ายกาจได้น่าหมั่นไส้ และ Richard Gere ที่ใช้เสน่ห์หลอกล่อคนดูได้อยู่หมัด

Moulin Rouge! (2001) 

• การเล่าเรื่อง: นี่คือความบ้าคลั่งที่งดงาม การเล่าเรื่องรวดเร็ว ฉับไว เหมือนเมายา (ในทางที่ดี) การนำเพลงป๊อปสมัยใหม่ (Madonna, Nirvana, Elton John) มาทำใหม่ในบริบทศตวรรษที่ 19 คือความกล้าที่เข้าขั้นบ้าบิ่น แต่กลับเล่าเรื่องความรักต้องห้ามได้ทรงพลัง

• งานภาพ: ความวิจิตรตระการตาแบบ Maximalist ทุกตารางนิ้วในเฟรมเต็มไปด้วยรายละเอียด สีแดงกำมะหยี่ แสงไฟระยิบระยับ และการตัดต่อที่กระตุ้นอะดรีนาลีนตลอดเวลา มันคือมหรสพทางสายตาอย่างแท้จริง

• การแสดง: Nicole Kidman และ Ewan McGregor ร้องเพลงกันเองด้วยพลังเสียงที่น่าทึ่ง เคมีของทั้งคู่ร้อนแรงและเจ็บปวด โดยเฉพาะซีน “Elephant Love Medley” ที่เป็นการโต้ตอบด้วยเนื้อเพลง เป็นการแสดงที่ใช้พลังงานมหาศาล

The Greatest Showman (2017)  

• การเล่าเรื่อง: หนังที่ออกแบบมาเพื่อเป็น “Show” สมชื่อ บทหนังอาจจะไม่ได้ซับซ้อน แต่จังหวะการเล่าเรื่องคือความบันเทิงล้วนๆ ทุกเพลงคือ Anthem ที่ปลุกใจและเฉลิมฉลองความแตกต่าง

• งานภาพ: สีสันฉูดฉาด การออกแบบท่าเต้น (Choreography) ที่ผสมผสานความร่วมสมัยกับกายกรรมละครสัตว์ทำได้ลื่นไหล ซีนในบาร์ระหว่าง Hugh Jackman กับ Zac Efron คือตัวอย่างการใช้จังหวะดนตรีกับการแสดงประกอบอุปกรณ์ (แก้วเหล้า) ที่แม่นยำเป๊ะ

• การแสดง: Hugh Jackman เกิดมาเพื่อสิ่งนี้ พลังงาน ความคาริสม่า และเสียงร้องของเขาแบกหนังทั้งเรื่องไว้สบายๆ แต่คนที่ขโมยซีนคือ Keala Settle (สตรีมีหนวด) ที่ร้องเพลง “This Is Me” ด้วยจิตวิญญาณจนคนดูขนลุก

West Side Story (2021)

• การเล่าเรื่อง: การรีเมคที่เคารพต้นฉบับแต่ยกระดับงานสร้าง สปีลเบิร์กทำให้ “โศกนาฏกรรมโรมิโอ-จูเลียตในสลัม” ดูสมจริงและดิบขึ้น การเล่าเรื่องผ่านบริบทสังคมที่กำลังพังทลายทำให้เพลงดูมีน้ำหนักและความหมายทางการเมือง

• งานภาพ: ตระการตาและมีความเป็นภาพยนตร์ (Cinematic) สูงมาก มุมกล้องที่เลื้อยผ่านซากปรักหักพังหรือฉากเต้นรำในโรงยิม มีการเล่นกับแสงเงาและสีที่แยกฝั่ง Jets กับ Sharks ชัดเจน

• การแสดง: Ariana DeBose (Anita) คือที่สุด พลังการเต้นและการแสดงอารมณ์ของเธอคือไฟที่เผาไหม้จอ ส่วน Rachel Zegler (Maria) มีเสียงร้องที่ใสกังวานราวกับระฆังแก้ว ถ่ายทอดความไร้เดียงสาได้หมดจด

Les Misérables (2012)

• การเล่าเรื่อง: มหากาพย์ความทุกข์ระทมที่เล่าผ่านเพลง 100% (Sung-through) จุดเด่นคือการตัดสินใจให้ “ร้องสดในกองถ่าย” (Live Recording) แทนที่จะอัดเสียงในสตูดิโอ ผลที่ได้คือความ “เรียล” ของเสียงหายใจ เสียงสะอื้น ที่ทำให้การเล่าเรื่องทรงพลังและบีบคั้นหัวใจ

• งานภาพ: มุมกล้องแบบ Dutch Angle และเลนส์กว้างที่จ่อหน้าตัวละคร (Close-up) ทำให้เราเห็นทุกรูขุมขนและทุกหยดน้ำตา งานโปรดักชั่นดีไซน์ฝรั่งเศสยุคปฏิวัติทำได้สกปรกและสิ้นหวังสมจริง

• การแสดง: Anne Hathaway ปรากฏตัวไม่นานแต่คว้าออสการ์ไปเลย ฉาก “I Dreamed a Dream” แบบ Long Take ช็อตเดียวคือตำนาน เธอไม่ได้ร้องเพลงให้เพราะ แต่ร้องให้เจ็บปวด Hugh Jackman แบกความเหนื่อยล้าของ Jean Valjean ได้ยอดเยี่ยม

Rent (2005)

• การเล่าเรื่อง: ชีวิตของศิลปินไส้แห้งที่ต้องเผชิญกับโรคเอดส์ ยาเสพติด และค่าเช่าห้อง บทเพลงร็อกโอเปร่าขับเคลื่อนเรื่องราวด้วยพลังงานที่เกรี้ยวกราดและเปราะบาง เพลง “Seasons of Love” ไม่ใช่แค่เพลงเพราะ แต่มันคือแก่นเรื่องของการวัดคุณค่าชีวิต

• งานภาพ: บรรยากาศนิวยอร์กยุค 90s ที่หนาวเหน็บและสกปรก แต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นของมิตรภาพ การจัดแสงในฉาก “La Vie Boheme” ให้ความรู้สึกเหมือนภาพวาด The Last Supper ของคนชายขอบ

• การแสดง: การได้นักแสดงชุดเดิมจากบรอดเวย์มาเล่นเกือบทั้งเซ็ต ทำให้เคมีและความเข้าขากันมันลึกซึ้งเกินกว่าการแสดง โดยเฉพาะ Jesse L. Martin (Collins) ในฉากงานศพที่ร้องเพลง Reprise… ใครไม่ร้องไห้ถือว่าใจแข็งมาก

Hairspray (2007)

• การเล่าเรื่อง: ภายใต้สีสันลูกกวาดและความสนุกสนาน คือการวิพากษ์เรื่องการเหยียดผิวและรูปลักษณ์ที่คมคาย การเล่าเรื่องมีความ Positive Energy สูงมาก จังหวะหนัง (Pacing) ไม่เคยแผ่ว

• งานภาพ: แฟชั่นยุค 60s ทรงผมตีโป่ง ชุดสีสันแสบตา และฉากเต้นรำที่คนเยอะมหาศาล ทุกอย่างดูใหญ่และแน่นจอไปหมด เป็นหนังที่ดูแล้วตาตื่น

• การแสดง: John Travolta ในบทแม่ (Edna) คือความฮาที่น่ารักและอบอุ่น Michelle Pfeiffer ร้ายได้โล่ และ Queen Latifah ที่มาพร้อมเสียงทรงพลังที่สะกดทุกอย่างให้นิ่งสงบ

Tick, Tick… Boom! (2021) – Lin-Manuel Miranda

• การเล่าเรื่อง: หนังชีวประวัติ Jonathan Larson ที่เล่าเรื่องความกดดันของ “เวลา” และ “ความสำเร็จ” โครงสร้างการเล่าเรื่องสลับระหว่างโชว์เดี่ยวไมโครโฟนกับเหตุการณ์จริง ตัดต่อได้ฉลาดและบีบคั้นความรู้สึกคนทำงานศิลปะ

• งานภาพ: งานภาพผสมผสานความเป็นละครเวที (ในห้องสี่เหลี่ยม) กับความเป็นหนัง (โลกภายนอก) ฉากในสระว่ายน้ำที่โน้ตดนตรีปรากฏขึ้นบนพื้นสระคือ Visual ที่สื่อถึงอัจฉริยะในหัวพระเอกได้สวยงาม

• การแสดง: Andrew Garfield มอบการแสดงที่ดีที่สุดในชีวิต เขาไม่ได้แค่ร้องเพลงได้ แต่เขาถ่ายทอดความลุกลี้ลุกลน (Neurotic) และแพสชั่นที่เกือบจะทำลายตัวเองออกมาได้สมจริง จนเราอยากกระโดดเข้าไปกอดเขา

10. Phantom of the Opera (2004) – Joel Schumacher

• การเล่าเรื่อง: ตำนานรักสามเส้าในโรงละครที่เน้นความโรแมนติกแบบโกธิค (Gothic Romance) เพลงของ Andrew Lloyd Webber ขับเคลื่อนอารมณ์ของตัวละครอย่างรุนแรง ทั้งความคลั่งรักและความแค้น

• งานภาพ: ความอลังการของฉากโรงละครโอเปร่า เครื่องแต่งกายที่วิจิตรบรรจง และฉากงานเต้นรำหน้ากาก (Masquerade) คือความฟุ่มเฟือยทางสายตาที่คุ้มค่า การจัดแสงเทียนและเงามืดในรังของแฟนธอมสร้างบรรยากาศลึกลับน่าหลงใหล

• การแสดง: Gerard Butler อาจจะไม่ใช่นักร้องโอเปร่ามืออาชีพ แต่เสียงแหบพร่าและความดุดันแบบร็อกสตาร์ของเขาทำให้แฟนธอมดูดิบและเซ็กซี่ Emmy Rossum ในวัย 16 ปี ร้องเพลงได้ใสกังวานราวกับนางฟ้า

Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (2007) 

• การเล่าเรื่อง: มิวสิคัลสยองขวัญที่เลือดสาดท่วมจอ การเล่าเรื่องด้วยเพลงของ Stephen Sondheim ที่มีความซับซ้อนและไม่รื่นหู (Dissonance) ช่วยสร้างบรรยากาศตึงเครียดและจิตวิปลาสได้ดีเยี่ยม

• งานภาพ: สไตล์ Tim Burton ชัดเจน โทนสีขาวดำ-เทา ตัดกับสีแดงสดของเลือด ลอนดอนในเรื่องดูเน่าเฟะและน่ากลัว งานศิลป์มีความเป็น Expressionism สูง

• การแสดง: Johnny Depp ร้องเพลงด้วยสำเนียงอังกฤษแบบชนชั้นแรงงานและเสียงที่ต่ำทุ้ม สื่อถึงความแค้นที่ฝังลึก Helena Bonham Carter คือส่วนผสมที่ลงตัวของความบ้าและความน่าสงสาร เคมีของทั้งคู่คือความวิปลาสที่งดงาม

บทส่งท้าย:

หนังมิวสิคัลทั้ง 20 เรื่องนี้มีความพิเศษที่ต่างกัน แต่สิ่งที่มีเหมือนกันคือ “พลังในการขยายความรู้สึก” เมื่อคุณดูหนังเหล่านี้ จบแล้วคุณอาจจะพบว่าตัวเองเผลอฮัมเพลงขณะเดิน หรืออยากจะกระโดดหมุนตัวกลางสายฝน นั่นแหละครับคือเวทมนตร์ของมิวสิคัลที่ไม่มีหนังแนวไหนทำแทนได้! คลิกเข้าไปดูหนังเต็มเรื่อง ภาพคมชัด ไม่มีโฆษณากวนใจ ได้ที่ movie24hd.net