รีวิวหนัง Thangalaan (2024) แผ่นดินทอง เสียงกรีดร้อง ที่ถูกขุดจาก

นี่คือ… หนึ่งในบทวิจารณ์ที่ “เขียนยาก”  ” ของ “บาดแผล”นี่คือ “เสียงกรีดร้อง” ที่ดังทะลุแผ่นฟิล์มออกมานี่คือ “ความหนักอึ้ง” ที่คุณต้อง “แบก” กลับบ้าน… ไม่ว่าคุณจะ “เต็มใจ” หรือไม่ก็ตาม”Thangalaan (2024)” หรือในชื่อไทย “แผ่นดินทอง”…โอ้โห… แค่ชื่อ “แผ่นดินทอง” (Golden Land) นี่ก็คือ “การตบหน้า” ที่ “เจ็บแสบ” ที่สุดแล้วเพราะ “ทอง” ในหนังเรื่องนี้… มัน “ไม่ใช่” “ความมั่งคั่ง””ทอง” ในหนังเรื่องนี้… มัน “ไม่ใช่” “พร” จากสวรรค์แต่มันคือ “คำสาป”… มันคือ “เลือด”… มันคือ “น้ำตา”… และมันคือ “ความตาย” ที่ถูก “ฝัง” อยู่ใต้ “รากเหง้า” ของ “มนุษย์” กลุ่มหนึ่งผมจะพูดให้ “ชัด” ที่สุด… ชัดจนคุณต้อง “ลบ” ภาพในหัวคุณทิ้งไปให้หมด…ถ้าคุณคิดว่านี่คือ K.G.F. (Kolar Gold Fields) ภาค “สมจริง”… คุณ “คิดผิด”K.G.F. คือ “เทพนิยาย” … คือ “แฟนตาซี” ของ “อำนาจ”แต่ “Thangalaan” … โอ้… “Thangalaan” คือ “ฝันร้าย” ครับ……มันคือ “ฝันร้าย” ที่ “สร้างจากเรื่องจริง”มันคือ “ความจริง” ที่ “เจ็บปวด” … ที่ “ผู้กำกับ” อย่าง “ปา. รันชิต” (Pa. Ranjith) “ขุด” มันขึ้นมาจาก “หลุม” ของ”ประวัติศาสตร์” … แล้ว “โยน” มัน “กระแทก” หน้าเราดังนั้น… หากคุณคาดหวัง “ความบันเทิง”… “ความเท่”… หรือ “ฮีโร่” ที่มา “กอบกู้”…… “หยุด” อ่านตรงนี้ได้เลยแต่ถ้าคุณ “พร้อม” ที่จะ “เจ็บ”… ถ้าคุณ “พร้อม” ที่จะ “รู้สึก”……เราจะมา “ผ่า” ร่างของ “อสูรกาย” ตนนี้… ที่ชื่อ “Thangalaan” ไปพร้อมๆ กัน

ภาคการเล่าเรื่อง (The Narrative): “เสียง” ที่ถูก “ฝัง”

หัวใจของหนังที่กำกับโดย “ปา. รันชิต” (Pa. Ranjith) … มัน “ไม่เคย” อยู่ที่ “พล็อต”แต่มันอยู่ที่ “การเมือง” … มันอยู่ที่ “ศักดิ์ศรี” … และมันอยู่ที่ “การทวงคืน””Thangalaan” ไม่ใช่ “เรื่องเล่า” … แต่มันคือ “ประวัติศาสตร์” ของ “ผู้ถูกกดขี่” (The Oppressed)และนี่คือสิ่งที่ “บทภาพยนตร์” เรื่องนี้ “ตอก” ใส่หน้าเราแบบ “ไม่ยั้ง”

1. “ทอง” คือ “ปีศาจ” (Gold as the Antagonist)หนัง “ไม่เสียเวลา” เลยที่จะบอกเราว่า “ตัวร้าย” ที่แท้จริงของเรื่องนี้… ไม่ใช่ “คนอังกฤษ” (ที่เป็นผู้ล่าอาณานิคม) ด้วยซ้ำ… แต่คือ “ทองคำ””ทอง” คือ “แนวคิด”มันคือ “ความโลภ” ที่ “มองไม่เห็น” … ที่ “เปลี่ยน” “มนุษย์” ให้ “ต่ำกว่า” “สัตว์”ในขณะที่ “ชนเผ่า” (ชาวพื้นเมืองที่เป็นเจ้าของแผ่นดิน) มอง “แผ่นดิน” เป็น “แม่” … เป็น “ชีวิต” … เป็น “จิตวิญญาณ”…แต่ “ผู้บุกรุก” (Colonizers) มอง “แผ่นดิน” เป็นแค่ “สิ่งที่อยู่ข้างใต้””คน” ที่อยู่ “ข้างบน” … จึง “ไร้ค่า””การเล่าเรื่อง” ของ “Thangalaan” คือ “การปะทะกัน” ของ “โลกทัศน์” สองแบบ… “โลก” ที่ “นับถือ” “ธรรมชาติ”… กับ “โลก” ที่ “บูชา” “วัตถุ”และหนังแสดงให้เราเห็น “จุดจบ” ของ “โลก” แบบแรก… เมื่อมัน “พ่ายแพ้” ต่อ “ความป่าเถื่อน” ของ “โลก” แบบหลัง

2. นี่คือ “การล่มสลาย” ไม่ใช่ “การต่อสู้” (A Story of Collapse, not a Fight)อย่าคาดหวังว่านี่คือหนัง “ปลุกใจ” แบบ Braveheart”ปา. รันชิต” “ซื่อสัตย์” ต่อ “ความจริง” มากพอที่จะ “ไม่” ให้ “ความหวัง” จอมปลอมกับเราหนังเรื่องนี้ “ไม่ใช่” เรื่องของ “การลุกขึ้นสู้” … แต่มันคือเรื่องของ “การถูกกระทำ” (The Persecution)”จังหวะ” ของหนัง… “เชื่องช้า”… “หนักแน่น”… และ “เจ็บปวด”มัน “ไม่ใช่” “ความเร็ว” ของ “ฉากแอ็คชั่น”แต่มันคือ “ความเชื่องช้า” ของ “ความอดสู”มันคือ “การรอคอย” …… “รอ” ว่าเมื่อไหร่ “ฝน” จะตก…… “รอ” ว่าเมื่อไหร่ “พวกเขา” จะ “กลับ” มา…… “รอ” ว่าเมื่อไหร่ “ความตาย” จะมา “พราก” เราไป”บท” ของหนังเรื่องนี้… คือ “การบันทึก” “การล่มสลาย” ของ “อารยธรรม” หนึ่งมันคือการ “ถอด” เปลือกของ “มนุษย์” ออกทีละชั้น……จาก “คน” … กลายเป็น “ทาส” ……จาก “ทาส” … กลายเป็น “เครื่องมือ” ……และจาก “เครื่องมือ” … กลายเป็น “ฝุ่น”

3. “แผ่นดินทอง” (The Land) vs “เหมืองทอง” (The Mine)

“การเล่าเรื่อง” ใช้ “สัญลักษณ์” ที่ “ทรงพลัง” ที่สุด… คือ “โลก” สองใบ

• “โลกข้างบน” (The Overworld): คือ “แผ่นดิน” ของ “ชนเผ่า” … มัน “ดิบเถื่อน” … มัน “อันตราย” (ด้วยสัตว์ป่า)… แต่มัน “มีชีวิต” … มัน “มีกฎ” … มัน “มีศักดิ์ศรี”
• “โลกข้างล่าง” (The Underworld): คือ “เหมือง” (The Kolar Gold Fields) … นี่คือ “นรก” ครับ… มันคือ “นรกบนดิน” ที่ “มนุษย์” สร้างขึ้นเพื่อ “มนุษย์” อีกกลุ่มหนึ่ง”บท” ของหนังเรื่องนี้… คือ “การเดินทาง” “ลง”มันคือ “โศกนาฏกรรม” ของ “การสูญเสีย”สูญเสีย “แผ่นดิน” (Land)สูญเสีย “วัฒนธรรม” (Culture)สูญเสีย “ภาษา” (Language)และท้ายที่สุด… “สูญเสีย” “ตัวตน” (Identity)นี่คือ “การเล่าเรื่อง” ที่ “ไม่ประนีประนอม” … มัน “ไม่กลัว” ที่จะ “เจ็บปวด” … และมัน “บังคับ” ให้เรา “เจ็บ” ไปกับมัน

ภาคงานภาพ (The Visuals): “ความงาม” ที่ “สกปรก”

ถ้า “การเล่าเรื่อง” คือ “วิญญาณ”… “งานภาพ” ของ “Thangalaan” คือ “ร่างกาย” …… และมันคือ “ร่างกาย” ที่ “เปรอะเปื้อน” … “มีแผลเป็น”… และ “จริง” จน “น่าขนลุก”

1. “สี” (Color Palette) ของ “ดิน” และ “เลือด”คุณต้อง “ลืม” “ความสดใส” ของ “หนังอินเดีย” ที่คุณเคยรู้จัก”สี” ของ “Thangalaan” คือ “สี” ของ “ความจริง”มันคือ “สีน้ำตาล” (Brown) ของ “โคลน” และ “ผิวหนัง” ที่ “แตก” ระแหงมันคือ “สีเขียว” (Green) “หม่นๆ” ของ “ป่า” ที่ “ไม่เป็นมิตร”มันคือ “สีดำ” (Black) ของ “เหมือง” ที่ “กลืนกิน” ทุกสิ่งและมันคือ “สีแดง” (Red) …… “สีแดง” ของ “เลือด” … ที่ “สาด” กระเซ็น… “ไม่ใช่” แบบ “เท่ๆ” … แต่ “สาด” แบบ “น่าขยะแขยง” … “สาด” แบบ “เจ็บจริง””งานภาพ” เรื่องนี้ “ไม่พยายาม” ที่จะ “สวย”แต่มัน “พยายาม” ที่จะ “จริง”เรา “รู้สึก” ถึง “กลิ่น” … ผมไม่ได้ล้อเล่นนะ… คุณ “เกือบ” จะ “ได้กลิ่น” …… “กลิ่นอับชื้น” ของ “เหมือง”… “กลิ่นเหงื่อ” ของ “แรงงาน”… “กลิ่นคาว” ของ “เลือด”

2. “กล้อง” ที่ “หายใจ” (The Breathing Camera)นี่ “ไม่ใช่” “งานกล้อง” ที่ “นิ่ง” และ “ยิ่งใหญ่” (Epic)”กล้อง” ใน “Thangalaan” … มัน “มีชีวิต”

มัน “สั่นไหว” (Handheld) … มัน “คลุกคลี”มัน “วิ่ง” ไปกับ “ตัวละคร” … มัน “หมอบ” ลงบน “พื้นดิน” … มัน “เงยหน้า” มอง “ผู้กดขี่””ผู้กำกับภาพ” (Cinematographer) “ไม่ได้” “ถ่าย” หนัง… เขา “กำลัง” “ล่าสัตว์””กล้อง” คือ “สายตา” ของ “ผู้ล่า”… หรือ “ผู้ถูกล่า”มัน “สร้าง” “ความอึดอัด” (Claustrophobia)มัน “ไม่ให้” เรา “ถอยห่าง”มัน “บังคับ” ให้เรา “จ้อง” … จ้อง “ความรุนแรง” … จ้อง “ความเจ็บปวด”… จ้อง “แววตา” ที่ “แตกสลาย” … ใน “ระยะประชิด”

3. “เหมืองทอง” (KGF) ในฐานะ “มดลูก” ของ “นรก””การออกแบบงานสร้าง” (Production Design) ของ “เหมือง” … คือ “ความวิปลาส”ลืม “ความอลังการ” ของ “เหมือง” ใน K.G.F. ไปได้เลย”เหมือง” ใน “Thangalaan” … มัน “จริง”มัน “แคบ”… “มืด”… “ชื้นแฉะ”มัน “ไม่ใช่” “สถานที่”… แต่มันคือ “สภาวะ”มันคือ “หลุมฝังศพ” ที่ “คนเป็น” ต้อง “คลาน” เข้าไป “ขุด” “สมบัติ” ให้ “คนตาย” (ที่รวย)”งานภาพ” “เน้น” “แสง” ที่ “น้อย” ที่สุด… “แสง” จาก “ตะเกียง” ที่ “ริบหรี่”มัน “เล่น” กับ “เงา”มัน “ซ่อน” “ความน่าสะพรึงกลัว” ไว้ใน “ความมืด” … ซึ่ง “น่ากลัว” กว่า “การเห็น” มัน “ชัดๆ””ภาพ” ของ “Thangalaan” คือ “ศิลปะ” ที่ “เจ็บปวด” … มันคือ “ความงาม” ที่ “บาด” ตา

ภาคการแสดง (The Performances): “การสละ” ร่าง… และ “การสิงสู่” วิญญาณ

นี่คือ “แกนกลาง” … นี่คือ “หัวใจ” ที่ “เต้น” อยู่ใน “กองเลือด” กองนี้และ “หัวใจ” นั้น… มีชื่อว่า “ชิยาน วิกรม” (Chiyaan Vikram)

1. Chiyaan Vikram (รับบท Thangalaan)ผม… ผม “ไม่รู้” จะ “เริ่ม” ตรงไหน…นี่ “ไม่ใช่” “การแสดง” (Acting)คือ “การสลายตัวตน” (Dissolution of Self)นี่คือ “การพลีชีพ” (Sacrifice)นี่คือ “การสิงสู่” (Possession)”ชิยาน วิกรม” … “หายตัว” ไปครับ…”ดารา” ที่ชื่อ “วิกรม” … “ไม่มีอยู่” ในหนังเรื่องนี้”สิ่ง” ที่เรา “เห็น” บนจอ… คือ “มนุษย์” ที่ “ถูก” “ถอด” “อารยธรรม” ออกไปเขา “คือ” “สัตว์ป่า” …เขา “คือ” “ผู้นำชนเผ่า” …เขา “คือ” “พ่อ” …เขา “คือ” “เหยื่อ” …”การแสดง” ของเขา… มัน “ออกมา” จาก “ร่างกาย””ร่างกาย” ของเขา… คือ “แผนที่” ของ “ความเจ็บปวด””กล้ามเนื้อ” ที่ “บิดเกร็ง”… “เส้นเลือด” ที่ “ปูดโปน”… “ฟัน” ที่ “ไม่สมประกอบ”…เขา “ไม่พูด” … แต่ “ร่างกาย” เขา “ตะโกน”และ “ดวงตา” … โอ้… “ดวงตา” ของเขา…”ดวงตา” ใน “ครึ่งแรก”… คือ “ความดุร้าย” … “ความหยิ่งทะนง” … “ความไร้เดียงสา” ของ “ผู้นำ””ดวงตา” ใน “ครึ่งหลัง”… คือ “ความว่างเปล่า” … คือ “นรก” … คือ “ความบ้าคลั่ง” ที่ “สูญเสีย” ทุกอย่างมันคือ “การแสดง” ที่ “ต้อง” ถูก “จดจำ” … ไม่ใช่เพราะ “การทุ่มเท” (Commitment) … แต่เพราะ “ความจริง” (Truth) ที่ “น่าสะพรึงกลัว” ที่เขา “ขุด” มันออกมจาก “ตัว” เขานี่คือ “ระดับ” ที่ “แดเนียล เดย์-ลูอิส” (Daniel Day-Lewis) ทำ…นี่คือ “การแสดง” ที่ “จะ” “ทำร้าย” “นักแสดง” … และมันก็ “ทำร้าย” “คนดู” เช่นกัน

2. “นักแสดงสมทบ” (The Ensemble – Malavika Mohanan, Parvathy Thiruvothu, etc.)ใน “โลก” ของ “ปา. รันชิต” … “ผู้หญิง” “ไม่เคย” เป็น “เหยื่อ” ที่ “อ่อนแอ”พวกเขาคือ “นักสู้””มาลาวิกา โมฮานัน” และ “ปารวาตี” … พวกเธอ “ไม่ใช่” “นางเอก” … พวกเธอ “ไม่ใช่” “คนรัก” ของ “พระเอก”…พวกเธอคือ “กระดูกสันหลัง”พวกเธอคือ “ความอดทน” (Endurance)พวกเธอคือ “ความโกรธ” ที่ “ถูกเก็บ”พวกเธอคือ “อนาคต” ที่ “ถูกขโมย””การแสดง” ของ “ทุกคน” … คือ “ความเป็นหนึ่งเดียว”พวกเขา “ไม่ได้” “เล่น” เป็น “ชนเผ่า”… พวกเขา “คือ” “ชนเผ่า””ความเจ็บปวด” มัน “เชื่อมโยง” กัน… มันคือ “ความเจ็บปวดร่วม” (Collective Pain)และ “การต่อต้าน” … แม้มันจะ “เล็กน้อย” แค่ไหน… มันก็คือ “การต่อต้านร่วม” (Collective Resistance)

บทสรุป: “ทอง” ที่ “บาด” มือ

“Thangalaan (2024) แผ่นดินทอง”… คือ “ภาพยนตร์” ที่ “ยาก” ที่จะ “รัก” …แต่มัน “เป็นไปไม่ได้” ที่จะ “ลืม”มัน “หนัก”… มัน “ดิบ”… มัน “รุนแรง”… และมัน “ไม่ประนีประนอม”แต่มันคือ “หนัง” ที่ “จำเป็น”มัน “จำเป็น” … เพราะ “ปา. รันชิต” กำลัง “ทวง” “ประวัติศาสตร์” คืนให้กับ “คนที่ไม่มีเสียง”มัน “จำเป็น” … เพราะ “ชิยาน วิกรม” กำลัง “นิยาม” “คำ” ว่า “การแสดง” ใหม่… ด้วย “เลือด” และ “วิญญาณ”นี่ “ไม่ใช่” หนังที่คุณ “ดู” เพื่อ “ความบันเทิง”นี่คือ “หนัง” ที่คุณ “ดู” เพื่อ “เป็นพยาน” (To Witness)คุณจะเดินออกจากโรง… ด้วยความรู้สึก “ชา”… “ว่างเปล่า”… และ “โกรธ”คุณจะ “เกลียด” “ทองคำ”คุณจะ “ตั้งคำถาม” กับ “ประวัติศาสตร์”และคุณจะ “จดจำ” “แววตา” ของ “ชิยาน วิกรม” … ที่ “จ้อง” ทะลุ “จอ” … มา “ถาม” คุณว่า……”นี่คือ ‘อารยธรรม’ … จริงๆ หรือ?”นี่คือ “Masterpiece” ที่ “เจ็บปวด” ที่สุด… และ “ทรงพลัง” ที่สุด… เรื่องหนึ่งของปีนี้หากคุณต้องการให้ผมวิเคราะห์ประเด็นอื่นๆ เช่น “ดนตรีประกอบ” (ที่คาดว่าจะต้อง “ดิบ” และ “ปลุกเร้า” มาก) หรือ “การออกแบบเครื่องแต่งกาย” ที่ “สมจริง” … ก็บอกได้เลยนะครับ movie24hd